Nie chodziło o pozę, tylko o obecność. O spojrzenie, światło i moment, w którym portret zaczyna mówić bez słów.

Nocne miasto, kolor i światło, które budują charakter. Chciałem, żeby ten portret wyglądał jak zatrzymany kadr z filmu — trochę tajemniczy, trochę niepokojący, ale przede wszystkim mocny wizualnie.

Prostota pozwala skupić uwagę tam, gdzie powinna być — na spojrzeniu, charakterze i obecności przed obiektywem.

Kolor, forma i swobodna poza. Portret balansujący pomiędzy klasycznym studiem a estetyką fashion.